SJ "HAPPY" in BKK 11 Aug 2008 ~ วันสุดท้ายที่ไม่สามารถลืมได้ลง
posted on 12 Aug 2008 02:07 by luckyjoicy
วันนี้วันจันทร์ ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำงาน
ยกเว้นชะนีตนนี้แหล่ะ ยังทำตัวเหมือนไปทำงาน แต่มาดุสิต 555+
งานก้อเข้าแต่เช้าเลย หัวหน้าโทรตามตลอด แต่ยังแฮ่ดเรื่องผู้ชายต่อไป
เอาอะไรมาฉุดก้อไม่อยู่แล้วล่ะ วินาทีนั้น วันสุดท้ายแล้วนะ ยังไม่เหงมินอย่างที่หวังเลย!!!
กำหนดการเอสเจออก 9 โมง... วันนี้ดุสิตใช้มุขทีเผลออีกแล้ว แป๊บๆ M เดินออกไปเฉยเลย ยังไม่ทันตั้งตาดูเลย
แต่เหงด๊องร่าเริงแจ่มใสสุดๆ ฮันก้อโชว์แชนล่ำๆ กันต่อไป
เด็กๆ หายไปครึ่งดุสิตได้ เพราะตามรถออกไป หารู้ไม่ว่าเอชยังเฉิดฉายกันอยู่ในห้อง
คุยกะนิวว่า ไม่ไหวแล้วนะ วันนี้ต้องเห็นมินให้ได้!!!
ไปสำรวจพื้นที่กัน แล้วไปขอพี่ดุสิตใจดี ให้ตั้งแถวรับเสด็จรอรรับเอชกันเถอะ
เลิศศศศศศศ พี่เค้าโอเคด้วย เลยยืนเกาะแผงแดงหน้าสุด มือนี่จับไว้แน่นเชียว
ลงมาแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ชินดงมาอารมณ์ดีมาก สายตาตอนนั้นพุ่งไปที่มินคนเดียว มินมินมินมินมินมิน มินอยู่ไหน
วินาทีที่จะเดินผ่านหน้าไป เหงเหมือนทีมงาน แนวประมาณพวกขนของ 55
เดินมากะพี่ทึก
ตัวเล็กๆ เสื้อดำ ผมไม่เซต ตั้งๆพองๆ นิดๆ หน้ามันหน่อยๆ เดินคุยกะพี่ทึกผ่านไป
เฮ้ย มินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ตัวเล็ก ผอมจังเลยยยยยยยยย จำได้ว่าตอนเจอในคอนยังอวบๆ อยู่เลย
ผ่านไป ไม่รุไปไหนต่อดี ไปมูนสตาร์ละกัน
พอไปถึงได้ข่าวว่าเค้าจะเลิกกอง 2 ทุ่มได้ เลยตัดสินใจแยกย้ายกลับบ้านของตัวเองกัน 4 โมงเย็นเจอกันใหม่นะ
อันตัวเรานั้นไม่มีบ้านให้อยู่แล้วตอนนี้ เลยตามพี่นุ่นไปนอนกลิ้งที่หอพี่แอมด้วย พร้มกะทำป้ายสดๆ ราคา 13 บาท ไม่ใช่ 13 อนลี่ แต่คือซองมินอนลี
5โมงก้อแล้ว ยังไม่รุไปไหนดี เลยนัดรวมตัวที่ดุสิตไว้ก่อน เพราะได้ข่าวว่าจะออกจากมูน 2 ทุ่ม
ต่อสู้กะความคิดตัวเองอยู่นาน ถ้านั่งในโรงแรม ชม.ละกริ้งค์ นั่นหมายถึงตกชม.ละเกือบ 200 บาท!!!
สู้ว๊อยยยยยยยยยยย~~~
จิตใจไม่สงบเลย น้ำโค้กกระป๋องละ 140 บาทดูดไปไม่ถึงครึ่งแก้ว หาทำเลทองอื่นได้ เลยไปรอเปงชะนีแถวหน้าสุดอีกแล้ว แต่คราวนี้มีป้ายมาพร้อมมือ
กลับโรงแรมครั้งนี้ มาครบ 11 คนเลย
พี่หมีเดินทำมือจุ๊ๆ ไม่ให้แฟนๆ กรี๊ด น่ารักมากๆเลย แฟนๆก้อเลยสงบเงียบเชื่อฟัง น่ารักมาก
แล้วค่อยๆ เข้ามาทีละคนเรื่อยๆ จนมาถึงมิน
ร่าเริงมากกกกกกกก ยิ้มโปรยมือมาตั้งแต่หน้าประตู ตรงนี้มีป้ายอยู่ เหงม้ายยยย
มินเหมือนหันมายิ้ม แต่ก้อไม่สามาถรับรองได้ว่ายิ้มนั้นเปงของชั้นเอง เพราะมินใช้วิธีโปรยยิ้มจริงๆ ยิ้มไปทั่ว 555
เจ๊กอดคอไห่เดิน สบายใจเฉิบมาก ส่วนน้องอุคยังเดินก้มหาเหรียญต่อไป 555
ขึ้นโรงแรมไปหมดละ รอๆ เราะยังไงเอชก้อต้องออกมาไปหนามบิน
อยู่ๆ พี่ดุสิตก้อให้ตั้งแถว เลิศมากเลย ได้อยู่ตำแหน่งหน้าสุด ตรงประตู
รอๆ แว๊บเดียว คยูเฮเดินลงมาเฉยเลย
ไห่อารมณ์ดีมาก เดินยิ้ม โบกมือ ร่าเริงแจ่มใส .... ทริปนี้ไห่ร่าเริงทุกวัน ไม่ก้มหาเหรียญเลยแม้แต่น้อย
แล้ว 2 คนนั้นก้อออกไปข้างนอกกัน
...
ตัดไปถึง 4 ทุ่มครึ่ง
เอชเดินลงมา สภาพดุสิตตอนน้นคือ คนเยอะมาก แล้วจัดกั้นไว้เปงฝั่งๆ ไป
หนุ่มๆ ออกมาจากโรงแรม พร้อมกับเซอไพร้ส์ครั้งใหญ่ท่ไม่มีใครคาดถึง!!!!!
เดินมาตรงหน้าแล้วทักทาย โค้งขอบคุณ เป็นจุดๆไป บางคนให้จับมืออีกตะหาก
หนุ่มๆ ทักทายไปเรื่อยๆ พอถึงปรถตู มินคนนี้นี่เอง เดินนำทีมจะออกไป
ชะนีเริ่มร้องเรียกกกกกกกก
มาฝั่งกรู๊ก่อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ชินดงเดินกลับมาโค้งขอบคุณ น่ารักมากกกก แฟนเซอวิสดีเด่นต้องยกให้ชินดงจริงๆ
แล้ว ที่เหลือก้อมายืมโค้ง ไหว้ขอบคุณอยู่ตรงหน้า
จอยซี่ชะนีชั้นล่าง แถไปหารูที่มองเห็นมินได้ คือตอนนั้นลุกไม่ได้ ตรูดติดกะพื้นแต่หน้ากะป้ายยื่นออกไป สภาพอุบาทว์ที่สุด
มินดันมองแต่ที่สูงอีก
แต่แค่นี้ก้อทำเอาชะนี้ชั้นล่างตายไปแล้ววววว
น่ารัก แต่ขอบอกจริงๆ ว่ามินผอมเกินไป ผอมมาก อยากให้อวบขึ้นอีกนิดอ่ะ
มินก้อยืนโบกมือ ยิ้มแป้นแร้น หน้ามันนิดๆ 555
น่ารักจริงๆ
3 วันที่เหนื่อยล้า ก้อจบลงด้วยความประทับใจ ถึงแม้ไม่รุ้ว่าคุ้มกะสิ่งที่ต้องสูญเสียไปบ้างรึป่าว ทั้งเงิน ทั้งเวลา แต่ก็ขอบคุณมากๆ ที่ยังคิดถึงไทยแฟน^^ ขอจดจำทริปสุดทรหดนี้ไว้ตลอดไป......
ไม่เคยขอ ไม่เรียกร้องเอาอะไรมากกว่านี้....~~ แค่มองตรงนี้ก้อพอให้อุ่นใจ.....
ยกเว้นชะนีตนนี้แหล่ะ ยังทำตัวเหมือนไปทำงาน แต่มาดุสิต 555+
งานก้อเข้าแต่เช้าเลย หัวหน้าโทรตามตลอด แต่ยังแฮ่ดเรื่องผู้ชายต่อไป
เอาอะไรมาฉุดก้อไม่อยู่แล้วล่ะ วินาทีนั้น วันสุดท้ายแล้วนะ ยังไม่เหงมินอย่างที่หวังเลย!!!
กำหนดการเอสเจออก 9 โมง... วันนี้ดุสิตใช้มุขทีเผลออีกแล้ว แป๊บๆ M เดินออกไปเฉยเลย ยังไม่ทันตั้งตาดูเลย
แต่เหงด๊องร่าเริงแจ่มใสสุดๆ ฮันก้อโชว์แชนล่ำๆ กันต่อไป
เด็กๆ หายไปครึ่งดุสิตได้ เพราะตามรถออกไป หารู้ไม่ว่าเอชยังเฉิดฉายกันอยู่ในห้อง
คุยกะนิวว่า ไม่ไหวแล้วนะ วันนี้ต้องเห็นมินให้ได้!!!
ไปสำรวจพื้นที่กัน แล้วไปขอพี่ดุสิตใจดี ให้ตั้งแถวรับเสด็จรอรรับเอชกันเถอะ
เลิศศศศศศศ พี่เค้าโอเคด้วย เลยยืนเกาะแผงแดงหน้าสุด มือนี่จับไว้แน่นเชียว
ลงมาแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ชินดงมาอารมณ์ดีมาก สายตาตอนนั้นพุ่งไปที่มินคนเดียว มินมินมินมินมินมิน มินอยู่ไหน
วินาทีที่จะเดินผ่านหน้าไป เหงเหมือนทีมงาน แนวประมาณพวกขนของ 55
เดินมากะพี่ทึก
ตัวเล็กๆ เสื้อดำ ผมไม่เซต ตั้งๆพองๆ นิดๆ หน้ามันหน่อยๆ เดินคุยกะพี่ทึกผ่านไป
เฮ้ย มินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ตัวเล็ก ผอมจังเลยยยยยยยยย จำได้ว่าตอนเจอในคอนยังอวบๆ อยู่เลย
ผ่านไป ไม่รุไปไหนต่อดี ไปมูนสตาร์ละกัน
พอไปถึงได้ข่าวว่าเค้าจะเลิกกอง 2 ทุ่มได้ เลยตัดสินใจแยกย้ายกลับบ้านของตัวเองกัน 4 โมงเย็นเจอกันใหม่นะ
อันตัวเรานั้นไม่มีบ้านให้อยู่แล้วตอนนี้ เลยตามพี่นุ่นไปนอนกลิ้งที่หอพี่แอมด้วย พร้มกะทำป้ายสดๆ ราคา 13 บาท ไม่ใช่ 13 อนลี่ แต่คือซองมินอนลี
5โมงก้อแล้ว ยังไม่รุไปไหนดี เลยนัดรวมตัวที่ดุสิตไว้ก่อน เพราะได้ข่าวว่าจะออกจากมูน 2 ทุ่ม
ต่อสู้กะความคิดตัวเองอยู่นาน ถ้านั่งในโรงแรม ชม.ละกริ้งค์ นั่นหมายถึงตกชม.ละเกือบ 200 บาท!!!
สู้ว๊อยยยยยยยยยยย~~~
จิตใจไม่สงบเลย น้ำโค้กกระป๋องละ 140 บาทดูดไปไม่ถึงครึ่งแก้ว หาทำเลทองอื่นได้ เลยไปรอเปงชะนีแถวหน้าสุดอีกแล้ว แต่คราวนี้มีป้ายมาพร้อมมือ
กลับโรงแรมครั้งนี้ มาครบ 11 คนเลย
พี่หมีเดินทำมือจุ๊ๆ ไม่ให้แฟนๆ กรี๊ด น่ารักมากๆเลย แฟนๆก้อเลยสงบเงียบเชื่อฟัง น่ารักมาก
แล้วค่อยๆ เข้ามาทีละคนเรื่อยๆ จนมาถึงมิน
ร่าเริงมากกกกกกกก ยิ้มโปรยมือมาตั้งแต่หน้าประตู ตรงนี้มีป้ายอยู่ เหงม้ายยยย
มินเหมือนหันมายิ้ม แต่ก้อไม่สามาถรับรองได้ว่ายิ้มนั้นเปงของชั้นเอง เพราะมินใช้วิธีโปรยยิ้มจริงๆ ยิ้มไปทั่ว 555
เจ๊กอดคอไห่เดิน สบายใจเฉิบมาก ส่วนน้องอุคยังเดินก้มหาเหรียญต่อไป 555
ขึ้นโรงแรมไปหมดละ รอๆ เราะยังไงเอชก้อต้องออกมาไปหนามบิน
อยู่ๆ พี่ดุสิตก้อให้ตั้งแถว เลิศมากเลย ได้อยู่ตำแหน่งหน้าสุด ตรงประตู
รอๆ แว๊บเดียว คยูเฮเดินลงมาเฉยเลย
ไห่อารมณ์ดีมาก เดินยิ้ม โบกมือ ร่าเริงแจ่มใส .... ทริปนี้ไห่ร่าเริงทุกวัน ไม่ก้มหาเหรียญเลยแม้แต่น้อย
แล้ว 2 คนนั้นก้อออกไปข้างนอกกัน
...
ตัดไปถึง 4 ทุ่มครึ่ง
เอชเดินลงมา สภาพดุสิตตอนน้นคือ คนเยอะมาก แล้วจัดกั้นไว้เปงฝั่งๆ ไป
หนุ่มๆ ออกมาจากโรงแรม พร้อมกับเซอไพร้ส์ครั้งใหญ่ท่ไม่มีใครคาดถึง!!!!!
เดินมาตรงหน้าแล้วทักทาย โค้งขอบคุณ เป็นจุดๆไป บางคนให้จับมืออีกตะหาก
หนุ่มๆ ทักทายไปเรื่อยๆ พอถึงปรถตู มินคนนี้นี่เอง เดินนำทีมจะออกไป
ชะนีเริ่มร้องเรียกกกกกกกก
มาฝั่งกรู๊ก่อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
ชินดงเดินกลับมาโค้งขอบคุณ น่ารักมากกกก แฟนเซอวิสดีเด่นต้องยกให้ชินดงจริงๆ
แล้ว ที่เหลือก้อมายืมโค้ง ไหว้ขอบคุณอยู่ตรงหน้า
จอยซี่ชะนีชั้นล่าง แถไปหารูที่มองเห็นมินได้ คือตอนนั้นลุกไม่ได้ ตรูดติดกะพื้นแต่หน้ากะป้ายยื่นออกไป สภาพอุบาทว์ที่สุด
มินดันมองแต่ที่สูงอีก
แต่แค่นี้ก้อทำเอาชะนี้ชั้นล่างตายไปแล้ววววว
น่ารัก แต่ขอบอกจริงๆ ว่ามินผอมเกินไป ผอมมาก อยากให้อวบขึ้นอีกนิดอ่ะ
มินก้อยืนโบกมือ ยิ้มแป้นแร้น หน้ามันนิดๆ 555
น่ารักจริงๆ
3 วันที่เหนื่อยล้า ก้อจบลงด้วยความประทับใจ ถึงแม้ไม่รุ้ว่าคุ้มกะสิ่งที่ต้องสูญเสียไปบ้างรึป่าว ทั้งเงิน ทั้งเวลา แต่ก็ขอบคุณมากๆ ที่ยังคิดถึงไทยแฟน^^ ขอจดจำทริปสุดทรหดนี้ไว้ตลอดไป......
ไม่เคยขอ ไม่เรียกร้องเอาอะไรมากกว่านี้....~~ แค่มองตรงนี้ก้อพอให้อุ่นใจ.....
edit @ 12 Aug 2008 02:08:15 by luckyjoicy